Wereldkeuken

Dit Georgische kaasbrood duikt nu overal in Nederland op

· 5 min leestijd

Je ziet het steeds vaker voorbijkomen: een ovaal brood met een goudbruine rand, gevuld met gesmolten kaas en een half gaar eitje in het midden. Op Instagram wordt het foodpornmateriaal genoemd, in Amsterdam-West staat het als signature dish op de kaart bij het Georgisch-Armeense restaurant NOAH Lieven, en Albert Heijn heeft er inmiddels zelfs een eigen Allerhande-recept voor. Khachapuri, het Georgische kaasbrood, is bezig aan een stille opmars in Nederland.

Terwijl de meeste Nederlanders Georgië vooral kennen van wijn of misschien een vage herinnering aan het nieuws, ontdekt een groeiende groep foodliefhebbers dat het land een van de meest onderschatte keukens van Europa heeft. Khachapuri is daarbij het perfecte instapgerecht: herkenbaar genoeg om laagdrempelig te zijn, bijzonder genoeg om indruk te maken.

Wat khachapuri precies is

Khachapuri is in de kern een gevuld brood, maar die simpele omschrijving doet het gerecht tekort. De naam bestaat uit twee delen: "khacha" betekent gestremde kaas in het Georgisch, en "puri" is het woord voor brood. Het deeg wordt gemaakt van bloem, gist, melk en olie, en de vulling draait om een romige, zoute kaas die in Georgië zelf chkinti-kveli of imeruli heet. In Nederland is die kaas nauwelijks te krijgen, dus vervangen de meeste recepten hem door een mengsel van mozzarella en feta, waarbij de mozzarella wordt uitgelekt en grof geraspt en de feta er fijngekruimeld doorheen gaat.

Het resultaat is een brood dat qua textuur ergens tussen een pizza en een kaasfondue in zit: knapperig van buiten, en van binnen een draderige, zoute kaasmassa die je met stukjes brood uit het deeg schept.

Drie varianten die je moet kennen

Bijna elke regio van Georgië heeft zijn eigen versie, en dat is precies wat khachapuri interessant maakt voor wie al vaker heeft gehoord over andere doorbrekende keukens. Net zoals de Koreaanse keuken allang niet meer alleen bibimbap is, gaat khachapuri verder dan één standaardrecept.

  • Imeruli is de klassieker: een rond, gesloten brood met kaas verwerkt in het deeg zelf.
  • Adjaruli is de bootvormige variant die je op Instagram ziet: het deeg wordt opengevouwen tot een scheepje, gevuld met kaas, en vlak voor het serveren krijgt het een rauw eitje en een klont boter in het midden, die je er zelf doorheen roert.
  • Megruli is de zwaarste van de drie: hier komt de kaas zowel in het deeg als er bovenop, waardoor je een dubbele kaaslaag krijgt.

De Adjaruli-variant is de versie die restaurants het vaakst serveren, simpelweg omdat het openscheuren en erdoorheen roeren van het ei een tafelmoment oplevert dat zich leent voor foto's en filmpjes.

Waarom de Georgische keuken nu pas doorbreekt

Georgië is geen nieuwkomer op het culinaire wereldtoneel, maar het land miste lang de zichtbaarheid die andere keukens al hadden. Waar de Ethiopische keuken haar doorbraak deels dankt aan het gedeelde-etenconcept met injera, en Peru al jaren op de kaart staat door ceviche, bleef Georgië onderbelicht. Dat verandert nu door een combinatie van factoren: meer Georgische en Armeense restaurants openen in de grote steden, culinaire reizigers delen hun ervaringen op sociale media, en de wijnwereld heeft Georgië de afgelopen jaren al ontdekt als bakermat van natuurwijn. Khachapuri profiteert mee met die stroom aan aandacht.

Er speelt ook iets anders: khachapuri is instagrammable zonder dat het exotisch aandoelt. Het is in essentie kaas en brood, twee ingrediënten die niemand hoeft uit te leggen, verpakt in een vorm die net anders genoeg is om de aandacht te trekken.

Zo bak je khachapuri gewoon thuis

Je hoeft niet naar Amsterdam-West te rijden om het te proberen. Een basisrecept voor de Adjaruli-variant werkt zo:

  1. Maak een simpel gistdeeg van bloem, lauwwarme melk, gist, een snuf zout en een scheut olie. Laat dit ongeveer een uur rijzen tot het verdubbeld is.
  2. Rol het deeg uit tot een ovaal en vouw de randen naar binnen tot een bootvorm, waarbij je de uiteinden goed dichtknijpt.
  3. Vul de boot met een mengsel van uitgelekte, grof geraspte mozzarella en verkruimelde feta.
  4. Bak op hoge temperatuur, rond de 220 graden, tot het deeg goudbruin is en de kaas begint te borrelen.
  5. Haal het brood uit de oven, maak met een lepel een kuiltje in de kaas, breek er een rauw ei boven en zet nog een paar minuten terug tot het eiwit net gestold is maar de dooier nog loopt.
  6. Serveer met een klont boter erbovenop en roer het ei vlak voor het eten door de kaas.

Het enige echte struikelblok is de kaas: puur mozzarella wordt te elastisch, dus de combinatie met feta is geen luxe maar noodzaak om bij de smaak in de buurt te komen.

Khachapuri drink je zo

Wie khachapuri serveert, kan er meteen een stukje Georgische wijncultuur bij pakken. Georgië geldt als een van de oudste wijnlanden ter wereld: de traditionele qvevri-methode, waarbij wijn in grote, ingegraven kleikruiken rijpt, staat sinds 2013 op de UNESCO-lijst van immaterieel erfgoed. Een amberkleurige qvevri-wijn, met wat meer tanine en structuur dan een gangbare witte wijn, past verrassend goed bij de zoute, vette kaasvulling van khachapuri. Wie liever bij een vertrouwder drankje blijft, kan uiteraard ook terugvallen op de basis van goed wijn proeven, zoals beschreven in de kunst van het wijnproeven.

Waar je nu al goede khachapuri kunt proeven

Wil je khachapuri eerst ergens proeven voordat je zelf gaat bakken, let dan op een paar dingen. Een goed adres serveert de Adjaruli-variant altijd met een rauw ei dat je zelf mag doorroeren, niet een ei dat al is voorgebakken tot het brood erin verdwijnt. De kaasvulling hoort zout en romig te zijn, niet rubberig, en het deeg moet aan de randen luchtig blijven in plaats van taai. NOAH Lieven in Amsterdam-West geldt inmiddels als een van de adressen waar de bootvormige variant standaard op de kaart staat, en dat aantal groeit met de maand. Ga je zelf op zoek, vraag dan gerust of de kok de kaasvulling met chkinti-kveli of een lokaal alternatief maakt: dat verschil proef je direct.

M
Geschreven door Mila Brouwer Culinair reisschrijver

Mila reisde na haar studie een jaar door Zuidoost-Azië en kwam terug met twintig kilo bagage aan specerijen en een levenslange obsessie voor streetfood. Ze werkte als kok in diverse restaurants voordat ze ontdekte dat ze haar verhalen liever opschreef dan opdiende. Mila schrijft over de culinaire wereld met de nieuwsgierigheid van een ontdekkingsreiziger en het ongeduld van iemand die altijd honger heeft. Haar keuken ruikt permanent naar knoflook en gember en haar buren hebben daar vrede mee gesloten. Ze vindt dat eten pas interessant wordt als het een verhaal heeft.